Ścianka wspinaczkowa

Ścianka wspinaczkowa to obiekt przystosowany do wymagań wspinaczki lub też specjalnie w tym celu zbudowany. W Polsce sztuczne ściany przeważnie umiejscowione są wewnątrz budynków. Najczęściej spotykane konstrukcje to specjalne rusztowania wsparte o ściany lub dach budynku, do którego mocowane są płyty ze sklejki wraz z siatką otworów. Wkręcone w nie śruby ze łbami imbusowymi mocują chwyty. Płyty, zwane też panelami, mogą być wykonane z innych materiałów, w szczególności z tworzyw sztucznych co umożliwia dowolne kształtowanie powierzchni ściany.

Ścianka wspinaczkowa może być również zlokalizowana w plenerze. W takich przypadkach stosuje się przenośne sztuczne ściany stawiane na chwilowe i lokalne zapotrzebowanie (imprezy, eventy, dni miast, etc). Najprostsza sztuczna ścianka wspinaczkowa zwana w slangu wspinaczkowym lamperiówką to chwyty przykręcone do normalnej ściany.

Wspinanie na sztucznej ścianie odbywa się po przykręconych chwytach o przeróżnym kształcie. Najczęściej zrobione są one z żywicy epoksydowej z wypełniaczem (piasek). Spotyka się chwyty wykonane z innych tworzyw sztucznych, czasami z drewna, zupełnie wyjątkowo z naturalnej skały.

Z uwagi na niezależność od pogody i łatwość układania dróg o zadanym stopniu trudności zawody wspinaczkowe prawie zawsze odbywają się na sztucznych ścianach.

W Polsce pierwszą ściankę wspinaczkową z prawdziwego zdarzenia zainstalowali w połowie lat osiemdziesiątych wspinacze Klubu Wysokogórskiego z Gliwic. Wykorzystali w tym celu dwudziestometrowy szyb nieczynnej windy w budynku, w którym mieści się siedziba klubu. Taka lokalizacja spowodowała, że pod ścianą było zawsze tłoczno. Po dziesięciu latach, w roku 1995, obiekt został zmodernizowany przez naszą firmę tak, by sprostać rosnącym wymaganiom i umiejętnościom korzystających z niego wspinaczy.

W naszym kraju liczba ścian to około 400 – 450 obiektów, a wciąż powstają nowe. Najwięcej ścian znajduje się w południowej i zachodniej części kraju.